تقدیم به تو که مهرت صفاست      عهدت وفاست      در زمانی که محبت کیمیاست...

  تو همون صدای آبی                       و همون رنگ غروبی

تو زلالی..آسمونی                           تو بهونه ی سرودن

      تو امید زنده بودن

شعرهای بی قافیه ام را من برای تو نوشتم  تو بخوان آن چه سرودم

تا بدانی همه اش حس خودم بود که در  وصف رخت بود

به امید تو رو دیدن                               توی اون جاده ی بهاری

به امید تو رو دیدن                                توی یه فصل بهاری......

بي تو گلي هستم بي گلبرگ، شمعي بي شعله، كويري سوزناك،

 خنده اي بي صدا زنده اي بي روح،

 روحي بي احساس

و سرانجام نقطه اي هستم بي نشان در درياي پر تلاطم زندگي... 

با همه اين وجود براي هميشه ميگويم دوستت دارم 

قلب مرا باور كن 

 

بی تو خاکستر سردم

  با تو اما   

دلم از آتش هستی سوزان

روحم از شوق شکفتن لبریز

و نگاهم به نگاهت حیران

هر که پرسید از شب

گفتمش روز منی

هر که تنهایم را دید

گفتمش یار دل افروز منی